Güven bazen tek bir cümledir...

Biliyorsunuz son haftada olanları, çok üzüldük. Kime, neye, nasıl güveneceğiz, şaşırdık. Hep bize sorulan sorulardandır:  ‘Kendini güvende hissediyor musun?’ Sarsak da olsa güvenim vardı ama bu hafta tamamen yıkıldı. Neyi kastettiğimi biliyorsunuz. Açık ifade etmek bile zorluyor ama bu artık taştı benden. Çok öfkelendim.

45’inci yılıma gireceğim ve güvensizim. 8 Mart... Kutlanacak bir gün değil fikrimce, birçok can kaybının yaşandığı gün. Saygıyla anıyorum kaybettiğimiz kadınları. Beni en çok yoran durum tedirginlik. Hem doğum günüm hem Dünya Emekçi Kadınlar Günü olan 8 Mart’ı daha güzel ifade etmek isterdim ama bir arkadaşımın yaşadıklarını öğrenince ve yazdıklarını okuyunca bu noktaya geldim. Aşağıda direkt onun kelimeleriyle aktarıyorum yaşadıklarını ve inanın kendimden, insanlığımdan, cinsiyetimden utandığımı hissettiren bir haldeyim.

‘Kadının sınırına saygı duymak’

“Körüm. Beni gören insanların zihninde iki şey beliriyor: Yardım ve eksiklik. Evet, zaman zaman yardıma ihtiyaç duyuyorum ama eksik değilim. Yaşadığım şehri tanıyorum, her gün aynı otobüse biniyorum. Hayatımı başkalarının rehberliğine bırakmadan sürdürüyorum. Tereddüt ettiğim noktalar oluyor, o zaman da herkes gibi yardım istiyorum. Kör olduğumu fark eden birçok insan bir refleksle harekete geçiyor. Kimisi iyi niyetli kimisiyse yardım etme kisvesi altında sınırları yokluyor. Yaşadığım bir olay, güven kavramını yeniden düşündürdü. Otobüsten inecektim, ön kapıya ilerledim. Arkamdan daha önce hiç sesini duymadığım bir adamın geldiğini hissettim. ‘Evin burada mı’ diye sordu. Masum görünebilir ama tonu, devam cümlesi masum değildi. ‘Burada inmeyeceğim ama ineyim, seni evine bırakayım’ dedi. Nazikçe geri çevirdim. Israr edince de tedirgin oldum.

Benimle geleceğini söylüyordu. Otobüsün şoförü beni tanıyor çünkü sıklıkla kullandığım otobüslerden. Aracı durdurdu ve adama ‘Arkasından inersen ya da bir sonraki durakta inip onu bulmaya çalışırsan sonuçlarından memnun olmazsın. O kız yolunu biliyor. Durağın burası olsa da seni indirmem, bakışlarından hoşlanmadım’ dedi. O an rahat bir nefes aldım.

Güven bazen uzun nutuklar değildir; tek bir cümledir. Bazen birinin, ‘O kız yolunu biliyor’ demesidir. Kör olmak, sürekli korunmaya muhtaç olmak demek değildir. Ama kadın olmak bu ülkede çoğu zaman iki kat tetikte olmak demektir. Yardımla müdahale arasındaki çizgi çok incedir. O çizgi, kadınlar söz konusu olduğunda daha kolay aşılır. Güveni yanlış yerde arıyoruz; birinin kolumuzu tutmasında sanıyoruz. Oysa güven, kolumuza izinsiz dokunulmamasındadır. ‘Hayır’ cevabının saygıyla karşılanmasındadır.

Bugün eşitlikten, kadın haklarından söz edeceğiz.  Belki de en temel mesele şu: Bir kadın ‘Hayır’ dediğinde bunun hayır olarak kabul edilmesi. Kör bir kadının yalnız yürüyebileceğine, kendi durağında inebileceğine, evine gidebileceğine güvenilmesi. Güven büyük bir kavram gibi görünür ama bazen çok basittir. Bir kadının sınırına saygı duymaktır. ‘O kız yolunu biliyor’ diyebilmektir. Ve evet, ben yolumu biliyorum.”