FUNDA KARAYEL Paraguay mağlubiyetinin gerçek nedeni: Bu çocuklar kış insanı

Taktik mi? Hayır. Form düşüklüğü mü? O da değil. Paraguay karşısındaki mağlubiyetin gerçek sebebini açıklıyorum: Bu takımın genetiğinde soğuk hava var. Bir düşünün. Kadroya bakıyorsunuz; Anadolu'nun yaylalarından, Karadeniz'in sisli yamaçlarından, İç Anadolu'nun ayazından yetişmiş futbolcularla dolu.

Arda Güler, Ankara'nın Altındağ'ında doğmuş, ailesi Bolu Mengenli. Bu çocuk dört mevsimi bilir ama 'hissedilen 38 derece'yi değil. Hakan Çalhanoğlu'nun kökleri Bayburt'a uzanıyor. Bayburt'ta yaz akşamı serinliğinde mont alınır; nem oranı yüzde 90 olunca vücut doğal olarak hata veriyor. Barış Alper Yılmaz, Rize'nin hırçın yağmurlarının çocuğu. Onun fabrika ayarlarında çise var, bunaltıcı sıcak yok. Kerem Aktürkoğlu'nun bir tarafı Rize, diğer tarafı Trabzon. Karadeniz insanı güneşi görünce mutlu olur ama doksan dakika boyunca altında koşmak başka bir deneyim. İrfan Can Kahveci, Ankara doğumlu; Çorum ve Yozgat kökenli. Bu coğrafyanın insanı kuru soğuğa alışkındır.

Nemle mücadele etmek, rakip savunmayı geçmekten daha zordur. Kenan Yıldız mı? Afyonkarahisarlı bir ailenin çocuğu. Evet, Almanya'da büyüdü ama sonuçta o da serin iklim ekolünden geliyor. Kısacası bu takımın ortak özelliği teknik kapasitesi değil; yanına ince bir mont al, akşam serin olur refleksi.
Paraguaylı futbolcular sıcakla mücadele etmiyor, sıcakta yaşıyor. Bizim çocuklar ise içgüdüsel olarak gölge arıyor. Şaka bir yana, yüksek sıcaklık ve yoğun nem sadece tribündekileri değil, dünyanın en üst düzey sporcularını bile fiziksel ve zihinsel olarak zorlar. Özellikle serin iklimlerde yetişen oyuncular için bu koşullara uyum sağlamak zaman alır. Bu çocuklar kötü futbolcu değil. Sadece biraz gölgeye, biraz serin havaya ve mümkünse Karadeniz yaylasında kampa ihtiyaçları var.

A MİLLİ TAKIM'A DA TARAFTARA DA; ACİL TERAPİ RANDEVUSU LAZIM
A Milli Takım son dönemde sadece rakiplerle değil, yorumlarla da mücadele ediyor. Görünen o ki, maç analizlerinden çok, sosyal medya bildirimleri yoruyor. Tecrübeli stoper Samet Akaydın'in sözleri aslında meselenin özeti:
"Maçın analizini yapabiliriz ama bir insanın saçına, bıyığına laf etmek çok başka bir boyut." Haklı. Çünkü eleştiri ile hedef göstermenin arasındaki çizgiyi bazen biz taraftarlar olarak fazlasıyla bulanıklaştırıyoruz. Bir oyuncunun pozisyon hatasını konuşmak başka, görüntüsünü, özel hayatını ya da kişiliğini hedef almak bambaşka bir şey. Maalesef bu seçtikleri işin bir parçası ama...

Bir süre önce olimpiyatlar sonrası izlediğim belgeselde, dünyanın en başarılı sporcularından jimnastikçi Simone Biles da benzer bir noktaya değiniyordu. Madalyalar kazanan bir sporcu olmasına rağmen, "Tırnağım, saçım, her şeyim eleştiriliyordu" diyordu. Sonrası ise görünmeyen bir yük: Tükenmişlik, baskı ve sessizce büyüyen bir depresyon! Spor dünyasında başarı kadar ruh sağlığı da konuşulmalı. Çünkü form düşüklüğü kadar zihinsel yorgunluk da gerçek.
A Milli Takım'ın teknik direktörü Vincenzo Montella'nın açıklaması da bunu gösteriyor: Dünyada takdir gören bir takımın, kendi ülkesinde yerden yere vurulmasından duyduğu üzüntüyü saklamıyor. İşin ilginç yanı, takımın hocasından oyuncusuna kadar herkes biraz küskün. Sanki soyunma odasında taktik tahtasının yanında bir de grup terapi çemberi kurulsa kimse itiraz etmeyecek. Belki gerçekten ihtiyacımız olan şey budur.
Futbolcular robot değil. Sahaya çıkarken sadece forma giymiyorlar; beklentileri, eleştirileri, milyonlarca insanın hayal kırıklığını da sırtlarında taşıyorlar. Elbette eleştiri olacak. Futbolun doğasında bu var. Ancak eleştiri, yıkmak için değil geliştirmek için yapılmalı. İlk mağlubiyette "Her şeyi sıfırlayalım" refleksiyle hareket etmek yerine, biraz nefes almakta fayda var. Bana göre A Milli Takım'ın en büyük eksiği yeni bir oyun planı değil; zihinsel dayanıklılığı güçlendirecek profesyonel destek...
Kısacası, acil terapi sadece takım için değil, biraz da biz taraftarlar için gerekli. Çünkü bazen en zor maç, tribünlerle oynanan maç oluyor.