FUNDA KARAYEL Bizim belediyelerin New York Belediyesi’nden çıkaracağı ders

New York Belediyesi'nin açtığı davayı duyunca öyle güldüm ki sabah kahvemi döktüm: "Gençlerin psikolojisini bozuyorsunuz!" diyerek sosyal medya devlerini mahkemeye verdi. TikTok'tan Instagram'a, You- Tube'dan Snapchat'e kadar hepsi zan altında.
Yani düşünün, belediye artık çöp toplamayı, yol onarmayı falan bir kenara bırakmış; zaten onu da yaptığı pek söylenemez ama "çocuklarımızın ruh sağlığı" için savaş açmış. Bu güzel bir davranış gerçekten sevdim. O an ben de şunu düşündüm: Ey İstanbul Belediyesi, Ey Ankara ve İzmir Belediyesi, bu çağrım size! Siz neden psikolojimizi düşünmüyorsunuz? Şu "influencer estetiğiyle" çocukların beynini yakan algoritmalara iki laf edin. New York "gençlerimizin psikolojisini bozdular" diye dava açıyor.

New York "public nuisance" diyor, yani "kamu rahatsızlığı." Bence artık biz de harekete geçelim. Herkes kendi psikolojisine sahip çıksın demeyi bırakın. Herkes delirdi geriye kalanlar zor ayakta duruyor. Ey Eyüpsultan, duy beni! Kamu rahatsızlığı diye bir gerçekle karşı karşıyayız peki ne yapalım. Her şeyi belediyeden mi bekleyelim evet neden olmasın. Bakalım New York'ta açılan davanın detaylarına. Davada, şirketlerin "bağımlılık yaratan özellikler" tasarlayarak genç kullanıcıları hedef alması ve kamu sistemlerine mali yük getirmesi suçlaması öne sürülüyor. Şehir, bu davada yalnızca tazminat talep etmiyor; aynı zamanda sosyal medya şirketlerinin algoritmalarında değişiklik yapılması, kullanıcı etkileşimini artırıcı mekanizmaların sınırlandırılması gibi yapısal reform isteğinde bulunuyor. Davacı tarafın, sosyal medya kullanımının belirli bireysel zarara yol açtığını somut olarak gösterebilmesi gerekir özellikle kimlerin bundan etkilendiği ve zarar miktarının ne olduğu konusunda. Genel iddialar mahkemede yetersiz bulunabilir.

ZEKİ MÜREN'DEN ELİNİ ÇEK MUSTAFA USLU!
Yine aynı sahne: Mustafa Uslu, yine bir dava, yine bir aileyi üzme yarışında. Bu kez hedefinde Zeki Müren var. Henüz ortada film yok, fragman bile "gizli delil" diye kasaya kilitlenmiş durumda. Mahkeme, yasak kararı vermiş -ama mesele sadece hukuk değil, saygı meselesi. Uslu, her seferinde "gerçek hikâye" diyerek mezar başlarında geziyor, ardından mahkeme koridorlarında bitiriyor işi. Yetmedi mi artık?

Ayla'dan, Müslüm'den sonra anladık: Her hikâye senin elinde ticarileşiyor. Ama Zeki Müren başka. O, bir sanat anıtı. Onu gişe malzemesine çevirmeye kalkmak cesaret değil, had sınırlarını aşmaktır.

Zeki Müren'in mirası sadece bir vakfın kasasında değil, bu ülkenin kalbinde yaşıyor. O kalp sana "Uzak dur" diyor. Sanat, saygısız ellerde film olmaz; rezalete dönüşür. Artık yeter Mustafa Uslu. Gerçek sanatçılarla değil, kendi gölgenle uğraş. Çiftlik alabilirsin, çiftliğinde organik tarım yapabilirsin bence sinemayı bırak artık.

BİBLIOSMIA OLDUM! KİTAP KOKUSUNA TUTKULU BİR İTİRAF
Son zamanlarda fark ettim… Ben resmen bibliosmia oldum! Evet, o da ne dediğinizi duyar gibiyim hemen açıklayayım kitap kokusuna duyulan o derin, tarifsiz sevgi. Yeni kitap mı, eski mi fark etmiyor kapağı araladığım anda burnuma dolan o koku beynime sinyal gönderiyor: "Mutluluk başlatılıyor…" Eskiden insanlar kahve kokusuna uyanırdı, ben artık kitap kokusuna ayılıyorum. 1. baskı kitapları kontrol ederken yakalıyorum kendimi, sayfa kenarlarına dokunup "hâlâ o koku duruyor mu?" diye fısıldıyorum.

Sahaflarda dolaşırken sanki parfüm denemeye çıkmış gibiyim; herkes "hangi romanın baskısı bu kadar güzel kokuyor?" diye bana bakıyor. Bazılarına göre bu bir takıntı, bana göre ise en zararsız delilik. Çünkü kitap kokusu, zamanın bir tür mürekkep anısı gibi. Eski kitaplarda tozla karışmış mürekkep, yeni kitaplarda taze baskı sıcaklığı… Her biri başka bir hikâye anlatıyor. Kesinlikle garip ama bana göre bir tür terapi. Eğer bir gün bir sahafın köşesinde sessizce kitap koklayan birini görürseniz, korkmayın o muhtemelen benim.