FUNDA KARAYEL ‘Ah nerede o eski aşklar’ günü nasıl geçiyor?

İlişkiler ve kuşaklar üzerinden sürekli araştırmalar yapılıyor, rakamlar net. Peki hisler? Eskiden aşk daha mı güzeldi, yoksa biz mi daha az görünürdük? Bir zamanlar aşk, iki kişi arasındaydı. Şimdi ise iki kişi + takipçiler + eski sevgililer + algoritma. İlişkiler artık sadece yaşanmıyor; izleniyor, kıyaslanıyor, yorumlanıyor. Birlikte çekilmiş bir fotoğrafın altına gelen tek bir emoji, gece boyu süren bir tartışmaya dönüşebiliyor. "Neden beğendi?", "Bu kim?", "Neden story atmadın?"
Modern aşkın yeni cümleleri bunlar. Ama dürüst olalım: Eskiden her şey daha mı iyiydi? Yoksa daha az görünür olduğu için mi daha romantik sanıyorduk? Bugün insanlar daha hızlı tanışıyor, daha hızlı bağ kuruyor, daha hızlı vazgeçiyor. Seçenek çok. Alternatif çok. Ve seçenek bolluğu, bazen değersizlik hissini büyütüyor. "Daha iyisi var mı?" sorusu, "Bu insanla derinleşebilir miyim?" sorusunun önüne geçiyor.

RED FLAG MESELESİ
Öte yandan, bugünün bir avantajı var: Farkındalık. Artık ilişkilerde "red flag" ve "green flag" konuşuluyor. Eskiden romantize edilen pek çok davranış, bugün uyarı işareti olarak görülüyor. Aşırı kıskançlık? Eskiden "beni çok seviyor" denirdi.
Bugün red flag. Sürekli kontrol etme, hesap sorma, manipülasyon? Eskiden "karakteri böyle" denirdi. Bugün red flag. Duygusal sorumluluk almak, açık iletişim kurmak, sınırları korumak? Green flag. Ancak burada başka bir mesele var: Günümüzde her şey red flag ilan edilmeye başlandı sanki. Mesaj geç yazdı? Red flag. Yalnız kalmak istiyor? Red flag. Sosyal medyada aktif değil? Şüpheli. Fazla aktif? Yine şüpheli. İlişkiler bir analiz laboratuvarına dönüştü. İnsanlar birbirini tanımadan etiketliyor. Bir davranışın bağlamını anlamadan hüküm veriyor. Oysa her kusur red flag değildir; bazıları sadece insan olmanın doğal yan etkisidir.
Belki de sorun şu: Eskiden ilişkilerde bilinç azdı, sabır fazlaydı. Şimdi bilinç fazla, tolerans az. Bugün insanlar sınırlarını daha iyi biliyor, kendini korumayı öğrenmiş durumda. Bu güzel. Ama aynı zamanda kırılganlık göstermekten de korkuyorlar. Çünkü kırılganlık, algoritmanın dünyasında zayıflık gibi algılanabiliyor. Aşkın kendisi değişti mi? Belki hayır ama aşkın sahnesi değişti. Işıklar daha parlak. Seyirci daha kalabalık. Gürültü daha fazla. Belki eskiden aşk daha sade olduğu için daha derin hissediliyordu. Belki şimdi daha karmaşık olduğu için daha yorucu. Ama bir şey kesin: İnsan hâlâ sevilmek, anlaşılmak ve güvenmek istiyor. Kuşak fark etmiyor. Sorulması gereken soru şu olabilir: Sosyal medyayı mı ilişkiye taşıyoruz, yoksa ilişkiyi mi sosyal medyaya?
Ve bir de şu: Gerçekten red flag gördüğümüz için mi uzaklaşıyoruz, yoksa artık tahammül eşiğimiz mi düştü? İki insan birbirini sevdiği zaman her şeyin kolaylıkla ilerlemesi gerek ama bu çağda egolar buna engel. Belki aşkın en büyük düşmanı sosyal medya ya da egolar. Ne olursa olsun aşktan vazgeçmemeli ama şimdilik bu sevgililer gününde buyurun tartışmaya.

14 ŞUBAT'A ÖZEL ESKİYİ SİLME AKTİVİTELERİ Mİ?
Bugünün en eğlenceli etkinliklerinden biri geçmiş ilişkilerden kalma eşyaları bağışlama seanslarının yapılması. Eskiye veda etmeye seramoni düzenlemek, bugünde gerekli mi bilmiyorum ama merak ettiğim şu güzel bir gün içine negatifi koymak, eskiyi hatırlamak ne kadar mantıklı? Elbette eskinin enerjisinden kurtulmak gerek, hiçbir anıyı tutmamak gerek ama bu etkinlikler bugünde mi yapılmalı?

Kesinlikle zamanlama hatası ve dikkat çekme uğruna saçmalama girişimi biraz. Gelelim markaların yaptığı bugüne özel kampanyalara... Bir marka diyor ki unuttuğun eski adresleri silme zamanı 14 Şubat. Aynı şey değil mi bugünde mi eskileri silmeye karar verdik bu kötü kampanyaya ne gerek var? Sanki yılın diğer 364 günü geçmişle vedalaşmak yasakmış gibi, herkes aynı gün eski defterleri kapatmaya davet ediliyor. Bugün mü karar verdik eskileri silmeye? Dün silsek eksik mi kalıyordu? Bu kampanyalar, "acı çektiysen indirim kazanırsın" mantığıyla ilerliyor gibi. Duygusal minimalizm, sponsorlu içerik eşliğinde. Eskiyi hatırlatmadan yeniye alan açmak mümkünken, ısrarla geçmişi sahneye çağırmak biraz tuhaf. Sevgililer Günü'nde sevgiliye odaklanmak yerine eskiyi silmeye konsantre olmak, partiye davet edip kapıda vedalaşmaya benziyor. Eskiyi bırakmak güzeldir ama takvimle kavga ederek değil. 14 Şubat'ta ille bir şey yapılacaksa, belki de en radikal hareket hiçbir şey silmemektir. Çünkü gerçek temizlik, kampanya koduyla olmamalı, sizce de öyle değil mi?