Ev kirasını ödeyemeyen emekliler otogar köşelerine mahkum oldu! Hem de Meclis in dibinde

AKP iktidarının ekonomi politikaları nedeniyle vatandaş, derin bir yoksulluğa sürüklendi. Ev kiralarının fahiş seviyelere çıkması, barınmayı bile lüks hâline getirdi. Yoksulluk gerçeğinde başkentin göbeğinde, başta Meclis olmak üzere tüm devlet kurumlarının burnunun dibinde yaşanıyor. Başkentte kiralık evlerin en düşük bedeli 15 bin lira seviyesinde. Bu da asgari ücretle geçinen bir kişinin maaşının büyük kısmını yalnızca kiraya ayırması anlamına geliyor.

16 bin liralık emekli maaşına mahkum olan vatandaşların, Ankara Ulus'ta köhne otellerde tuvaleti bile olmayan odalarda yaşamak zorunda kaldığının ortaya çıkmasının ardından daha vahim bir tablo daha gün yüzüne çıktı.

Başkentte emekliler ve geçim sıkıntısı yaşayan bazı vatandaşların şehrin merkezi noktasında olan şehirlerarası otobüs terminalinde (AŞTİ) yaşamaya mahkum olduğu öğrenildi.

Nefes'ten İlke Çıtır'ın haberine göre; AŞTİ’nin üst katında konaklayan yaklaşık 70 kişi arasında emekliler, işsizler, şiddet mağduru kadınlar ve icralık olanlar bulunuyor. 55 yaşındaki Serpil Güngör, icra nedeniyle babasının emekli maaşına da erişemediğini söyledi. Güngör, şunları ifade etti:

"Aşçıyım. Yıllardır sigortasız işlerde çalıştırıldık, emekli olamadık. Üstümüz başımız kir, pas içinde. Banyo 350 lira, yapamıyoruz. Bu soğukta oğlumla beraber terminalde kalıyoruz. Soğuklar geldi, cansız bedenlerimizi terminalden kaldıracaklar"

Erkek şiddeti nedeniyle boşanarak Yozgat’tan Ankara’ya gelen 37 yaşındaki Nazlı Y, yeni bir hayat kurmak istediğini ancak başaramadığını söyledi.

AŞTİ'de konaklamak zorunda kalan kadın şunları ifade etti:

"Kadın sığınma evinde 6 ay kaldım. Sonra hayata yeniden başlamayı, iş bulmayı denedim, olmadı. 14 yaşındaki çocuğuma bakamadığım için sevgi evinde. Yanına gitmeye yol param yok. Sosyal yardım diye 1000 lira verdiler. Devleti göremiyorum"

66 yaşındaki işçi emeklisi M.Ç, emekli maaşıyla 10 senedir pansiyonlarda kalıyor. 66 yaşındaki emekli, parasının yetmediği durumlarda da AŞTİ'de kaldığını anlattı:

"14 gün boyunca günlüğü 600 lira olan pansiyonda kaldım. 8 bin 400 lira ödedim. Maaşımı almaya iki haftadan fazla vakit vardı, mecburen pansiyondan ayrıldım. Şimdi terminalde konaklayarak ay sonunu getirmeye çalışıyorum ama para yine uçup gitti. Burada bir bardak çay 40 lira, alamıyoruz. Hayırsever bir çay ocağı sahibi var, evsizlere 10 liradan çay veriyor. Barınma evine başvurmuştum ancak emekli maaşım olduğunu öğrenince kabul etmediler"

AŞTİ’nin karşısında bulunan holding binalarını işaret eden M.Ç., "Para onlara gidiyor. Ben yıllarca bu ülkeye çalıştım ama vaziyet bu"diye konuştu.

Bolu’dan Ankara’ya iş umuduyla gelen D.K.A. ve eşi Y.Ö. de altı aydır AŞTİ’de kalıyor. D.K.A., acı tabloyu şöyle anlattı:

"Bütün yetkili kurumlara gidip başımızı sokacak ev ve iş istedik. Elimizden tutan olmadı, 1000 lira yardım verip gönderdiler. Bana ‘kalacak yerin yoksa kadın sığınma evine git’ dediler. Eşim ne olacak? Biz 80 kilo olan insanlardık, sokakta kaldığımdan beri 60 kilolara düştük. Bir hafta yemek yemediğimiz zaman oldu. Çöpten ekmek yedik, yine de dilenmedik. Çamaşırımızı bile terminaldeki tuvalette yıkayıp bankların üstünde kurutuyoruz"