Eskiden insanlar her gece 2 kez uyurlardı! Bu durum neden ortadan kalktı? Sözcü Gazetesi

Sürekli, sekiz saatlik kesintisiz uyku, sandığımız gibi insan doğasının bir parçası değil. Bilim insanlarına göre bu, modern çağın getirdiği bir alışkanlık. Bu bilgi, çoğumuzun neden gecenin bir yarısı, özellikle de sabaha karşı üç sularında uyanıp huzursuz hissettiğini de açıklıyor. Aslında bu durum, son derece insani ve tarihsel bir deneyim.

İnsanlık tarihinin büyük bir bölümünde, kesintisiz sekiz saatlik uyku norm değildi. Bunun yerine insanlar, her gece iki vardiya halinde uyurlardı. Bu dönemler “birinci uyku” ve “ikinci uyku” olarak adlandırılırdı.

Araştırmalara göre, insanlar akşam erken saatlerde uykuya dalar, gece yarısı civarında bir ya da birkaç saat uyanık kalır, ardından sabaha kadar yeniden uyurlardı. Avrupa, Afrika ve Asya’daki tarihî kaynaklar, bu düzenin kıta fark etmeksizin yaygın olduğunu gösteriyor.

Geceyi ikiye bölmek, insanların zamanı algılama biçimini de etkiliyordu. Bu sessiz ara, uzun kış gecelerini daha yönetilebilir hale getiriyor, gecelere doğal bir “orta nokta” kazandırıyordu.

Ancak bu uyanıklık dönemi “boş” zaman değildi. Kimileri ateşi canlı tutmak veya hayvanlarla ilgilenmek gibi ev işlerini yaparken, kimileri dua ediyor, rüyalarını düşünüyordu. O dönemlere ait mektup ve günlüklerde, insanların bu saatleri okuma, yazma veya aile üyeleriyle sohbet etme gibi etkinliklerle değerlendirdikleri anlatılıyor. Bazı çiftler içinse bu, yakınlık kurmak için özel bir zaman dilimiydi.

Bu iki bölümlü uyku düzeni, Antik Yunan ve Roma edebiyatında da kendine yer buluyor. Homeros’tan Vergilius’a kadar birçok şair, “ilk uykunun sona erdiği saat”ten bahsediyor. Bu da, gecenin ikiye bölündüğü uyku alışkanlığının binlerce yıl boyunca insan yaşamının doğal bir parçası olduğunu kanıtlıyor.