Dünyanın en ünlü psikologu ölümden sonra bizi ne bekliyor sorusuna akıl almaz bir yanıt verdi Sözcü Gazetesi

O gün televizyon stüdyosu boğucu ve projektör ışıklarıyla bezeliydi. Sunucunun karşısında, gözlerinde yılların yorgunluğunu taşıyan ama bakışları son derece berrak, gri saçlı bir bilge oturuyordu. Analitik psikolojinin kurucusu Carl Gustav Jung, o sırada 83 yaşındaydı. Kısa bir sessizliğin ardından sunucudan o meşhur soru geldi: "Peki, Tanrı'ya inanıyor musunuz?" Jung hafifçe gülümsedi, bir anlığına kendi içine çekilir gibi gözlerini kapattı ve sakince yanıtladı: "İnanmıyorum. Biliyorum."

Günümüzde daha çok mistikler, vaizler veya ezoterik yazarlarla özdeşleştirdiğimiz bu iddialı ifade; insan ruhunu on yıllar boyunca rasyonel bir cerrah gibi parçalara ayıran, Freud'un en önemli yol arkadaşı bir psikiyatristten geliyordu. Peki, Jung’a "inancın ötesinde bir biliş" kazandıran o gizemli deneyim neydi?

Bu sarsıcı röportajdan 15 yıl önce, Jung’un hayatında mistik deneyimlere dair hiçbir emare yoktu. Her şey 1944 kışında, Jung’un ayağının kayıp bacağını kırmasıyla başladı. Basit bir kaza gibi görünüyordu ancak hastanede iyileşme sürecindeyken ağır bir kalp krizi geçirdi.

Doktorlar günlerce başında nöbet tutuyor, oksijen veriyor ve onu hayatta tutmaya çalışıyordu. Jung, kelimenin tam anlamıyla yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide (klinik ölüm) gidip geliyordu. 
Dışarıdan bakıldığında bu sadece trajik bir yoğun bakım süreciydi; ancak Jung, iç dünyasında hayatının en muazzam yolculuğuna çıkmıştı. O sırada başındaki hemşire daha sonra ona hayretle şunu itiraf edecekti: "Kritik anlarda etrafınız bir ışık halesiyle çevriliydi. Ben bunu sadece ölmekte olan insanlarda gördüm."

Hastane odası bir anda Jung’un bilincinden silindi. Kendini Dünya'nın çok yukarısında, muazzam bir uzay boşluğunda süzülürken buldu. Aşağıda mavi, kırılgan ve büyüleyici bir ışıkla sarmalanmış olan gezegen duruyordu. Jung, Dünya’yı tek bir canlı organizma olarak hissetti.

Jung bu vizyonu yaşadığında takvimler 1944’ü gösteriyordu. Yani insanlığın uzaya çıkıp Dünya'yı kendi gözleriyle ilk kez fotoğraflamasından (1961) çok uzun yıllar önce, gezegenin uzaydan nasıl göründüğünü milimetrik olarak deneyimlemişti.

Sonsuz boşlukta süzülürken, yakınlarında devasa bir kayanın içine oyulmuş antik bir tapınak kapısı fark etti. Bu kapı sessiz bir davet gibiydi. Jung, o kapıdan içeri girdiği an hayatın tüm anlamını, acıların nedenini ve ölümden sonra ne olduğunu eksiksiz olarak öğreneceğini biliyordu. Tam içeri adım atacakken, onu sarsan bir engel belirdi.

O anda, kendisini tedavi eden doktorunun sureti uzay boşluğunda belirdi. Ancak bu görüntü dünyevi bir beden değil, neredeyse mitolojik ve altın bir parıltıyla aydınlanmış sembolik bir varlıktı. Doktorun bilincinden yayılan mesaj çok netti: "Buraya gelemezsin. Geri dönmek zorundasın. Henüz vaktin gelmedi."

Jung, hayata döndürüldüğü için bir rahatlama veya mutluluk değil, aksine muazzam bir öfke ve hayal kırıklığı hissetti. Sanki evrenin en büyük sırrı ellerinin arasından koparılıp alınmıştı. Ruhunun yeniden bedenine hapsedilmesini, "dar, sıkışık, kasvetli ve kutu gibi bir dünyaya düşmek" olarak tanımladı.

Jung tamamen iyileşip ayağa kalktıktan birkaç gün sonra, onu kurtaran o doktor aniden hastalandı ve aniden öldü. Jung, kendisinin hayata dönmesiyle doktorunun vefatı arasındaki bu gizemli takası hayatı boyunca hiç unutmadı.

Kalp krizini takip eden üç hafta boyunca Jung, gerçeklik algısını sarsan deneyimler yaşamaya devam etti. Gündüzleri dünya ona çok yapay ve dar gelirken, geceleri bilinci kozmik manzaralara, mitolojik sahnelere ve ömrü boyunca teorik olarak incelediği arketiplere (sembollere) ev sahipliği yapıyordu.

Jung’un rasyonel dünya görüşünü sarsan tek şey bu vizyon da değildi. Hayatı boyunca "rastlantı" denemeyecek pek çok olay kaydetti:

Ölen bir arkadaşının silüeti rüyasında onu daha önce hiç görmediği bir kütüphaneye yönlendiriyor ve arkadaşı orada spesifik bir kitabı işaret ediyordu. Jung uyandığında, o kitabı rüyasındaki kütüphane rafında, tam da gördüğü yerde buluyordu.

Bir akrabasının ölüm anını, kilometrelerce uzakta uyurken rüyasında saniyesi saniyesine görüyordu.

Jung tüm bu biriken olayların ardından şu kaçınılmaz soruyu sordu: Tesadüf ile daha derin bir kozmik anlam arasındaki sınır nerede başlar?

Jung hiçbir zaman bilimi ya da rasyonalizmi reddetmedi; ancak bilimin materyalist sınırlarının her şeyi açıklamaya yetmediğini savunuşuyla parapsikolojiye yaklaştı. Joseph Rhine’ın duyular dışı algı (ESP) üzerine yaptığı deneylere atıfta bulunarak kışkırtıcı bir sonuca vardı: İnsan ruhunun (psişe) bir parçası, zaman ve mekanın fiziksel kurallarıyla sınırlı değildir.

Jung bize basit bir cennet tasviri veya dini imgeler sunmaz. O, insan zihnini ikiye ayırır:

Bedene, beyne ve biyolojiye bağlı olan, dolayısıyla fiziksel ölümle birlikte tamamen yok olan kimliğimiz.

Zaman ve mekandan bağımsız, tüm insanlığı ve varoluşu birbirine bağlayan o devasa ruhsal okyanus.

Jung’a göre ölümden sonra geriye kalan şey, dünyadaki adımız, unvanımız ya da egomuz (kişiliğimiz) değildir. Ölüm, bilincin yok olması değil; okyanustan ayrılmış bir su damlasının, ait olduğu uçsuz bucaksız okyanusa geri dönerek yeniden bütünün kendisi olmasıdır.