Çölün ortasında duran binlerce çemberin sırrı açığa çıktı Sözcü Gazetesi

Namibya'da bir çöl, altın sarısı bitki örtüsünün ortasında üzerinde tek bir ot bile bitmeyen binlerce çıplak toprak dairesini sıralıyor. Yıllardır süren bu ekolojik gizem, iki karşıt görüşü uzlaştırmaya çalışan yeni modellerle yeniden tartışılıyor: mimar termitleri savunanlar ile bitkiler arasındaki kök rekabetini öne sürenler.

Norbert Jürgens ve ekibi, bölgede 1.700'den fazla peri masalı dairesinde (fairy circles) kum termitlerinin varlığını tespit etti. Bu teze göre termitler, kökleri kemirip kolonilerinin etrafındaki bitki örtüsünü temizleyerek yeraltında kendilerine özel su rezervuarları açıyor. Kolonilerin birbirine karşı savunduğu sınırlar ise bu neredeyse geometrik aralıkları doğuruyor; ancak bu yaklaşım, toprakta yaşanan tüm dinamikleri tek başına açıklamakta yetersiz kalıyor.

Stephan Getzin ise süreci bitkilerin kök rekabetiyle açıklıyor. Yapılan saha deneylerinde, dairelerin içindeki fidelerin yağmurdan kısa süre sonra hızla kuruyup sarardığı, dışarıdakilerin ise yeşil kaldığı görüldü. Kurak toprakta azıcık suyu kapmak için yarışan çevre bitkiler, merkezdeki otları susuz bırakıp yok ediyor. 2025 tarihli bir PLoS One çalışması da çıplak merkezlerin organik maddece son derece fakir ve neredeyse tüm hayvan yaşamından yoksun olduğunu ortaya koyuyor.

Bugün araştırmacılar iki etkeni birleştiren karma bir modele yöneliyor: Termitler geniş ölçekte peyzajı düzenleyip su rezervuarları oluştururken, yerel ölçekte köklerin su savaşı dairelerin merkezini tamamen çıplak bırakıyor.

Kuraklık sonrası gelen yağmurlarla olgun dairelerin önemli bir kısmının yeniden yeşermesi ve benzer desenlerin dünya çapında 200'den fazla kurak bölgede görülmesi, su dengesi ve bitkilerin kendi kendini organize etme gücünün belirleyici olduğunu gösteriyor.

İster termitler ister suya aç kökler olsun, doğa en kurak coğrafyalardan birinde her damla suyu değerlendirmenin kusursuz ve kırılgan bir dengesini kurmuş durumda.