Çölde 64 yıldır ağaç dikerek imkansızı başardılar Sözcü Gazetesi

Çin'in kuzeyindeki Hebei eyaletinde 1962 yılında Pekin'in 300 kilometre kuzeyinde yer alan Saihanba bölgesine 350'den fazla genç ormancı geldi. Bu gençlerin görevleri bitki örtüsünün büyük bir bölümünü kaybeden ve kum ile toz kaynağına dönüşen bölgeyi yeniden canlandırmak. 

Çinli makamlar tarafından dünyada insan eliyle ortaya çıkarılan en büyük orman kabul edilen Saihanba Ulusal Orman Parkı'na dönüştü. Saihanba, ülkenin kuzeyinde çölleşmeyle mücadele tarihinin parçası olan devasa ağaçlandırma projelerinden biri olarak öne çıkıyor. 

Saihanba, yüzyıllar boyunca Qing hanedanlığı imparatorları tarafından avlanma alanı ve sığınak olarak kullanılan ormanlık ve meralık bir alan ama ağaç kesimi, yangınlar ve çatışmalar, Çin'in bu bölgesindeki bitki örtüsünün kademeli olarak yok olmasına neden oldu. 1960'lara gelindiğinde ormanla kaplı alan neredeyse %10 seviyesine kadar geriledi. 

Bu bozulma ise çoğunlukla yoğun nüfuslu böleler üzerinde olumsuz etkilere yol açtı. Rüzgarlar, kurak alanlardan kumu güneye taşıyarak Çin'i olumsuz etkileyen toz fırtınalarına neden olabiliyordu. Saihanba'nın doğası sadece ağaç dikilmekteb ibaret değildi aynı zamanda kumun ilerleyişini durdurabilecek ve güneydeki bölgeleri koruyabilecek bir bitki örtüsü bariyeri oluşturmayı amaçladı. 

İlk yıllarda çalışanlar, sıcaklığın yaklaşık - 40 °C'ye kadar düşebildiği kış şartlarına dayanırken kendi sığınaklarını inşa etmek ve yiyeceklerini üretmek zorundaydı. Genç ağaçlar; soğuk, şiddetli rüzgarlar ve su yetersizliği nedeniyle hayatta kalmayı başaramadı. Ormancılar, araziye uyum sağlayabilecek türleri bulana kadar farklı ağaç türleri ve tekniklerle deneyler yapmak zorunda kaldı.

Fidan köklerinin donmuş toprağa dikildiğinde anında donmasını veya susuz kalmasını önlemek için, kökleri dikimden hemen önce koruyucu çamur ve besin karışımına batırdıkları çıplak kök yöntemini geliştirildi. 

Çalışanları cesaretlendiren şeylerden biri, tahrip olmuş alanın ortasında hayatta kalmayı başaran yaklaşık 200 yıllık bir karaçam ağacıydı. Bu durum, aşırı koşullara rağmen ağaçların orada hala büyüyebileceğini kanıtladı ve üç kuşak boyunca çalışmalar sürdürüldü. Orman örtüsü 1960'lardaki %10 seviyesinden yaklaşık %80'e ulaştı ve ağaçlandırılan alan yaklaşık 75.000 hektara genişledi.