Bu dünyadan bir Akıncı geçti: Özdemir Bayraktar Düşünce Günlüğü Haberleri

Prof. Dr. Mahmut AYDIN / Samsun Üniversitesi Rektörü

Bazı insanlar, yaşadıkları hayata başkalarının hayatına dokunarak anlam katar. Kimi insanlar vardır ki, bir meslek seçmekle yetinmez; taşıdığı sorumluluğun bir milletin kaderine temas ettiğinin bilinciyle hareket eder. Onlar için yapılan iş, kişisel bir tercih olmanın ötesinde, zamanla bir vazifeye dönüşür. İşte merhum Özdemir Bayraktar, böyle bir sorumluluk duygusunu hayatının merkezine yerleştirmiş isimlerden biridir.

Geliştirilmesine öncülük ettiği İnsansız Hava Araçlarıyla (S/İHA) ülkemizin Millî Teknoloji Hamlesi’nin öncü isimlerinin başında gelen, BAYKAR’ın kurucusu Özdemir Bayraktar’ın hayatını anlatan “Özdemir Bayraktar – Bu Dünyadan Bir Akıncı Geçti” belgeselini izlerken, anlatılanların yalnızca bir biyografi olmadığını hissettim. Belgesel, bir insanın hangi şartlar altında, hangi bedelleri göze alarak ve hangi inançla yürüdüğünü sessiz ama derin bir dille anlatıyordu. İzlediklerim, bir başarı hikâyesinden çok, bir duruşun ve bir sorumluluk ahlâkının izlerini taşıyordu. Belgesel sona erdiğinde içimde kalan duygu, hayranlıktan ziyade derin bir sorgulamaydı.

Aynı zamanda adı üniversitemizin lokomotif fakültesi olan Özdemir Bayraktar Havacılık ve Uzay Bilimleri Fakültemizde yaşatılan bu kıymetli şahsiyetin hayatı, yalnızca geçmişe ait bir hatıra olarak değil; bugün hâlâ hayatımıza dokunan canlı bir örneklik olarak karşıma çıktı. Bu duygu yoğunluğu, beni bu satırları kaleme almaya yöneltti. Bu yazı, bir belgeselin bende bıraktığı izlenimlerden ibaret değildir; bir insanın arkasında bıraktığı fikrî ve ahlâkî mirası anlamaya ve bu mirasın bugün bize ne söylediğini kavramaya yönelik bir çabanın ürünüdür.

“Biz durumdan vazife çıkardık” cümlesi, Özdemir Bayraktar’ın hayatını anlamak için anahtar niteliğindedir. Bu söz, edilgen bir kabullenişi değil; şartlar ne olursa olsun sorumluluk üstlenmeyi ifade eder. Yapılması gereken bir iş varsa, bunun birilerinin görevi olmasını beklemez; yapılması gerekeni, zamanın ve imkânların ötesinde kendisine vazife bilir. Onun dünyasında vazife, verilen bir unvan değil; fark edilen bir ihtiyaçtır. Kimsenin üstlenmek istemediği, zor, zahmetli ve uzun soluklu bir mücadeleyi bilinçle omuzlamak anlamına gelen Millî teknoloji meselesi de bu anlayışın en somut karşılığıdır

Bu anlayışın toplumsal karşılığını bulduğu en önemli zeminlerden biri hiç şüphesiz başlatılmasında Özdemir Bayraktar’ın güçlü katkısının bulunduğu; onun yıllar boyunca verdiği mücadelenin, sabrının ve inancının sahada karşılık bulmuş hâli olan TEKNOFEST’tir. Özdemir Bayraktar’ın ideallerini gerçekleştirecek genç nesillere, “Ben yaparım; hem de en iyisini yaparım” bilincini kazandıran bu zemin, yarışmalar dizisinden ziyade bir irade ve özgüven inşasıdır. Burada ortaya konan çalışmalar, teknik başarıların ötesinde, sorumluluk üstlenebilen ve ülkesine karşı vazife hissi taşıyan bir neslin yetiştiğinin somut göstergesidir. TEKNOFEST, Özdemir Bayraktar’ın “biz durumdan vazife çıkardık” sözünün, gençler eliyle geleceğe taşınan sahici bir karşılığıdır.

Belgesel boyunca hissedilen temel duygu, rahat bir hayattan bilinçli bir vazgeçiştir. Özdemir Bayraktar, imkânların kolay olduğu yollara yönelmek yerine ihtiyacın en yakıcı olduğu alanlarda yürümeyi tercih etmiştir. Çünkü o bir ülkenin gerçek bağımsızlığının, yalnızca güçlü söylemlerle değil; üretilen teknolojiyle mümkün olabileceğini çok iyi biliyordu. Başkasının ürettiğiyle ayakta duran bir ülke, zamanla başkasının iradesine de açık hâle gelir. Bu nedenle onun mücadelesi, teknik bir tercih olmanın ötesinde, tarihsel bir duruşun ifadesi olarak anlam kazanır.

“Birilerinin yurt dışına bağımlı olma zorunluluğu, milletimize olan sorumluluğumuzun önüne geçemez” sözü, bu duruşun en açık ve en keskin ifadesidir. Bu cümlede romantik bir söylem yoktur; çıplak bir gerçeklik vardır. Bağımlılık çoğu zaman mecburiyet olarak sunulur; oysa ona göre asıl mecburiyet, millete karşı duyulan sorumluluktur. Bu sorumluluk, her zaman kolay olanı değil; doğru olanı seçmeyi gerektirir. İşte Özdemir Bayraktar’ın hayatı, bu zor seçimin bedelini ödemeyi baştan kabullenmiş bir duruşun izlerini taşır.

Belgeselde anlatılan süreçler, millî teknoloji hamlesinin bir anda ortaya çıkmış bir başarı olmadığını açıkça göstermektedir. Bu yolculuk, defalarca yapılan hataların, yaşanan hayal kırıklıklarının ve sabırla sürdürülen denemelerin iç içe geçtiği uzun bir mücadeledir. “Yığınakta yapılan hata savaşın sonuna kadar devam eder” sözü, Özdemir Bayraktar’ın yalnızca teknik değil, aynı zamanda hayata dair stratejik bakışını da yansıtır. Bu söz, işin en başında gösterilen ciddiyetin, sonuca giden yolda ne kadar belirleyici olduğunu hatırlatan güçlü bir uyarıdır.

Başlangıçta yapılan ihmallerin, ilerleyen safhalarda telafisi zor bedellere yol açtığını çok iyi bilen Özdemir Bayraktar için işin başı, her zaman en kutsal noktadır. Sağlam atılmayan bir temel üzerine inşa edilen hiçbir yapının kalıcı olamayacağını çok iyi bildiğinden onun dünyasında aceleye yer yoktur; emek, sabır ve tekrar vardır. Başarı, tesadüflerin değil; titizlikle yürütülen bir sürecin doğal sonucudur.

Onun hayatında hata, kaçınılması gereken bir utanç olarak görülmez; aksine ciddiyetle ele alınması gereken bir öğretmen olarak kabul edilir. Ancak hataya tahammül etmekle ihmale göz yummak arasında keskin bir çizgi vardır. Bu çizgi, Özdemir Bayraktar’ın disiplin anlayışını belirler. Bu disiplin, insanları ezmek için değil; yapılan işin izzetini ve ciddiyetini korumak içindir. “Nefsin izzeti yoktur ama yaptığın işin izzeti vardır” cümlesi, bu anlayışın ahlâkî temelini yalın ama güçlü bir şekilde ortaya koymaktadır.

Belgesel, Özdemir Bayraktar’ın yalnızca aklıyla değil, kalbiyle de mücadele ettiğini güçlü biçimde hissettirir. Bu mücadelede duygu bir zayıflık değildir; aksine insanı diri tutan bir yakıttır. Çünkü onun duygusu, şahsi bir hırstan değil; millete duyulan derin bir bağlılıktan beslenir. “Ülkemiz için insansız uçağı ilk yapan bizler olmalıyız; çünkü Türkiye’nin buna ihtiyacı var” sözünde dile gelen “biz”, kişisel bir iddianın değil, kolektif bir sorumluluk bilincinin ifadesidir.

Bu noktada tam bağımsızlık fikri, soyut bir ideal olmaktan çıkarak somut bir hayat pratiğine dönüşür. Tam bağımsızlık, Özdemir Bayraktar’ın dünyasında ulaşılan bir sonuç değil; her gün yeniden verilen bir mücadele kararıdır. “Ülkemiz İHA teknolojilerinde tam bağımsızlık ve dünya liderliği hedefine ulaşana kadar çalışmalarımız tüm varlığımızla durmaksızın devam edecektir” sözü, bu bitmeyen yürüyüşün ve kararlılığın açık bir ilanıdır.

Özdemir Bayraktar’ın hayatında konfor, ulaşılması gereken bir hedef olarak yer almaz. O, rahat bir yaşam vaadini değil; anlamlı bir mücadelenin ağırlığını omuzlamayı tercih etmiştir. Bu nedenle onun “Ölene kadar yaşama garantim var” sözü, yüzeyde ironik gibi görünse de aslında derin bir teslimiyet ve sorumluluk bilinci taşır. Hayatın süresinden çok, içeriğine odaklanan bu bakış açısı, korkuyla değil; vazife bilinciyle yaşamayı seçmiş bir insanın duruşunu yansıtır.

Belgesel, Özdemir Bayraktar’ın kendi ömrünün bu mücadelenin tamamını görmeye yetmeyebileceğini bilerek çalıştığını da açıkça hissettirir. Ancak bu farkındalık, onu durduran değil; aksine daha kararlı kılan bir unsurdur. Çünkü onun dünyasında mesele, sonucu görmekten ziyade doğru yerde durmaktır. Bu duruş, kısa vadeli başarıların cazibesine kapılmak yerine, kalıcı ve uzun vadeli hedeflere yönelen bir bilinç inşa eder.

Millî teknoloji ile güçlü bir savunma anlayışı, onun dünyasında birbirinden ayrılmaz bir bütündür. “Güçlü ordu güçlü Türkiye gerekiyor coğrafyamızda” sözü, yaşanılan coğrafyanın gerçekleriyle yüzleşmiş bir aklın ürünüdür. Bu ifade, saldırgan bir anlayışın değil; varlığını korumak zorunda olan bir ülkenin savunmacı bilincinin yansımasıdır.

Belgesel sona erdiğinde izleyicide kalan duygu, bir kayıptan çok güçlü bir emanet hissidir. Özdemir Bayraktar, arkasında tamamlanmış işlerden ziyade tamamlanması gereken bir dava bırakmıştır. Bu dava, bir kişinin omuzlarında başlamış; zamanla bir milletin ve bu mirası geleceğe taşıyan TEKNOFEST gençliğinin omuzlarına emanet edilmiştir. Bu dünyadan bir akıncı geçtiyse, bu akıncılık kılıçla değil; akılla, sabırla ve imanla yapılmıştır. Onun izi yalnızca gökyüzünde değil; zihinlerde, karakterlerde ve iradelerde yaşamaya devam etmektedir. Millî teknoloji, onun hayatında bir hedef değil; bir ahlâktır. Tam bağımsızlık ise bir slogan değil; ömür boyu taşınan ağır ama onurlu bir sorumluluktur.

Ve bazı insanlar, bu sorumluluğu bir millet adına yüklenir.