Bu bir belgesel değil!.. Ali Saydam

Anglosakson kültürü etkisi altında olanlar buna ‘tribute’ derlerdi… Türkçe karşılığı için belki “saygı duruşu, takdir, anma, övgü” kelimelerinden biri kullanılabilirdi… Ancak, Allah gani gani rahmet eylesin, Özdemir Bayraktar Bey için hazırlanmış olan yapım, bir ‘tribute’ de değil… Peki ne?.. Lütfen bu noktada durunuz ve Baykar tarafından Monolog Medya’ya yaptırılan Cüneyt Polat’ın yönettiği filmi, bir zahmet şu adresten (https://tinyurl.com/46cxxu2h) izleyip bundan sonraki kısmı okumaya devam ediniz…

Anglosakson kültürü etkisi altında olanlar buna ‘tribute’ derlerdi… Türkçe karşılığı için belki “saygı duruşu, takdir, anma, övgü” kelimelerinden biri kullanılabilirdi… Ancak, Allah gani gani rahmet eylesin, Özdemir Bayraktar Bey için hazırlanmış olan yapım, bir ‘tribute’ de değil… Peki ne?..

Lütfen bu noktada durunuz ve Baykar tarafından Monolog Medya’ya yaptırılan Cüneyt Polat’ın yönettiği filmi, bir zahmet şu adresten (https://tinyurl.com/46cxxu2h) izleyip bundan sonraki kısmı okumaya devam ediniz…

Karşımızda sadece, dünyayı Türkiye’ye saygı duruşunda bulunmak zorunda bırakan zihniyetin öncülerinden Baykar’ın kurucusu Özdemir Bey yok…

Karşımızda, ‘Anadolu irfanı’nın en müstesna örneklerinden biri var…

Karşımızda, “Devlet bürokrasisinin tutuculuğunu alt etmeden iktidar olabilirsiniz ancak muktedir olamayabilirsiniz” sözünün ne kadar doğru ve ülkemizde geçerli olduğunu kanıtlayan gerçek bir öykü var.

Karşımızda, azim, sadakat, inanç, fıtrat gibi değerlerin, ‘melanet, dalalet, ihanet’ üçgeni içinde, her türden yeniliğe, iyiliğe, doğruluğa, gelişime karşı olan habaset erbabını nasıl alt edebileceğinin somut kanıtı bulunmaktadır…

Karşımızda, lafta değil icrada millî bağımsızlığın, milletimizin dirayet, çalışkanlık ve özgüvenine dayanarak gerçek yerli üretimde ısrar etmenin öneminin altını çizen bir Akıncı’nın burun direklerini sızlatan yaşam çizgisi var.

Karşımızda, ‘aile değerlerinin’ her türden toplumsal duyarlılığın belirleyicisi olduğunun somut ifadesi var… İşte bu nedenle, karşımızdaki bir belgesel, bir tribute, bir film değil, bir ‘Eser’dir.

Türkiye yakın tarihini daha iyi anlamamızı da sağlayacak birkaç tadımlık bölüme göz atalım...

İnsansız Hava Aracı (İHA) konusunda, bilindiği üzere Türk Silahlı Kuvvetleri İsrail’in Heron’larına muhtaçtı… “Bu Dünyadan Bir Akıncı Geçti” adlı Eser’de de uzmanları tarafından altı çizildiği üzere, İsrail bunların sadece kendi elemanları tarafından kullanmalarını şart koşuyordu… İsrailli pilotlar da ya bilgileri geciktiriyor ya da yanlış bilgiler iletiyor, Hava Kuvvetlerimizin PKK teröristlerini değil, boş dağı taşı bombalarına neden oluyorlardı…

Buna rağmen Bayraktar’ın -burası çok önemli- devletten bir kuruş destek almadan, daha çok köstekle karşılaşarak, tamamını yerli ve millî donanımla oluşturdukları, bir gün dünya çapında ses getirecek İHA’ların yapılmasını engellemek için yırtınan bürokratlarla mücadelede harcadığı emeğin haddi hesabı yoktu…

İnsansız hava aracı prototipi TB1’in göklere çıkmasının nasıl 3 yıl geciktirildiğinin hikâyesini Eser’de aile fertleri ve uzmanların ağzından dinliyoruz…

Hele adı verilmeyen bir Binbaşı var ki, uçak herkesin gözü önünde otomatik iniş yapmış olsa da tutanağa “Otomatik iniş yapamadı” ibaresinin konulması için yırtınıp durmuş… Keşke kimdir, nerededir, ne iş yapar, bilseydik…

Bir de Teğmen var… Bürokrasiden darbe üzerine darbe yedikleri, sürekli engellendikleri dönem. Her şeyi bırakmak üzere Özdemir Bayraktar... Tam o sırada Teğmen Aydın Yiğit çıkıyor ortaya… Türkiye’nin en ücra köşesinden Özdemir Bey’i telefonla arıyor: “Biz kantinde arkadaşlarla aramızda para topladık… Sizden Mini İHA’yı satın almak istiyoruz…”

Bir an sessizlik olmuş… Sonra Özdemir Bey’in yanıtı gelmiş: “Parayı pulu bırakın. Şimdi siz bizi çağıracaksınız oraya Mini İHA’yla… ‘Biz bunları millîleştirdik’ diyeceksiniz, uçaklara el koyup bizi de sepetleyeceksiniz!..”

Her şeyden vazgeçmesine çeyrek kalmış olan Özdemir Bey’in ruh hâlini 180 derece değiştiren işte o telefon görüşmesi olmuş…

Bayraktarlar, uzun bir süre sessizliklerini korumuşlar. İlk kez Selçuk Bayraktar 24 Ekim 2005 günü, yani yaklaşık 21 yıl önce, bir deneme uçuşunun ardından duygu, düşünce ve vizyonlarını medya karşısında dile getirmiş. Babasının “Uçakları yapmamızdan daha önemliydi” diye tanımladığı o konuşmada şöyle demiş:

“Şu proje desteklenirse Türkiye 5 sene içinde İnsansız Hava Araçları ve benzeri projelerde dünyada 1 numara olabilir. Çok rahat olabilir… Çünkü bundan 10 yıl sonra gelecek şeyleri ben ve benim gibi arkadaşlar bugünden üretebiliyoruz…”

Bugünleri daha o zamandan görmüş olan Baykar Yönetim Kurulu Başkanı Selçuk Bayraktar’ın ‘Eser’deki şu sözleri de çok anlamlı: “Babam hayatını ülkemizin tam bağımsız ve güçlü yarınlarına vakfetti. Semalarımızda hür ve bağımsız olalım diye, Allah’ın ona verdiği ne kadar imkân varsa hepsini bu yolda tam anlamıyla seferber etti.”

Türkiye’nin makus talihinin nasıl kırıldığını, ülkemizin terörle mücadelede ve uluslararası arenada gelinen itibar noktalarına nasıl ulaşıldığını bize gösterdikleri için minnettarız… Yazımızı Özdemir Bayraktar’ın bir sözüyle bitirelim:

“Birilerinin yurt dışına bağımlı olma zorunluluğu, milletimize olan sorumluluğumuzun önüne geçemez…”

Sıra STK’lar ve medyada

Medyada kriz, güven ve dezenformasyon tartışmaları sürerken, Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (RTÜK)“Sorumlu Habercilik Rehberi” hazırlamış.

Haber yayıncılığında etik, ölçülülük ve kamu yararı temelinde ortak bir standart oluşturması amaçlandığını belirten RTÜK Başkanı Mehmet Daniş, yayıncılığın itibarının ve izleyici güveninin güçlendirilmesinin yanı sıra hız ve rekabet baskısının arttığı medyada doğruluk ve insan onurunu koruyan bir haber diline ihtiyaç duyulduğunu vurgulamış.

Benzer tartışmalar Avrupa’da da sürüyor. İspanya Başbakanı Pedro Sánchez, 16 yaş altına sosyal medya erişiminin sınırlandırılmasını ve dijital platformların daha sıkı denetime tabi tutulmasını savunurken, “Don Kişot”a gönderme yaptığı “Bırak tekno-oligarklar havlasın Sancho, bu yol aldığımızın işaretidir” sözleriyle bu alanda geri adım atmayacağını ifade etmiş.

RTÜK’ün bu rehberle denetleyici değil, yol gösterici ve katılımcı bir yaklaşımı tercih ettiği anlaşılıyor. Şimdi sıra devlet-özel sektör-sivil toplum örgütleri üçlüsünün son ikisinde... Yani medyada ve izleyicileri temsil eden STK’larda...