Astronotların pabucu dama atılıyor!

Günümüz robotik ve otomasyon teknolojileriyle, insan müdahalesi olmadan Ay'a ulaşma görevi kolaylıkla gerçekleştirilebilir.

NASA'nın Ay'da kalıcı bir Amerikan insan varlığı kurmayı amaçlayan Artemis programı, Amerikan vergi mükellefine bugüne kadar 93 milyar dolarlık devasa bir maliyete mal oldu.

Yerel medya raporlarına göre, bunun sonucu olarak Ay çevresinde şimdiye kadar sadece bir insansız uçuş gerçekleştirildi .Ancak, içinde dört kişilik mürettebat bulunan Orion uzay kapsülü, SLS roketiyle fırlatılmaya hazırlanıyor. En azından plan bu yönde.

Gecikmeler, devasa maliyetler ve SLS fırlatmasının finansal fizibilitesiyle ilgili soruların ortasında, Artemis II mürettebatının iptal edilmesi yönünde giderek artan çağrılar var. Bunun nedeni: Orion uzay aracının henüz test edilmemiş olması ve astronotlar için çok tehlikeli olması.

Artemis I görevi 2022'de geri döndükten sonra, NASA mühendisleri kapsülün ısı kalkanının eşit şekilde yanmadığını keşfetti. Bunun yerine, koruyucu polimerin küçük parçaları kopmuştu.

NASA Genel Müfettişlik Ofisi (OIG) tarafından yapılan resmi bir incelemede, ısı kalkanı sorunlarının "Artemis II mürettebatının güvenliği için önemli riskler oluşturduğu" belirtildi.

Bu durum, kalkanın güvenilir olmadığı ve Artemis II'nin saatte 25.000 mil hızla Dünya atmosferine girişinin, çarpma anında kalkana felaket boyutunda hasar verebileceği veya uzay aracına zarar verecek enkaz parçalarının fırlatılmasına yol açabileceği endişelerine neden oldu. Sanki bu yetmezmiş gibi, yaşam destek sistemi daha önce hiç uçuş testinden geçmemişti.

Bu ve diğer sorunlar, bazı eski astronotları, NASA yetkililerini ve diğer eleştirmenleri, kalkan ve yaşam destek sistemlerinin uzayda düzgün bir şekilde test edilebilmesi için Artemis II'nin astronotsuz uçması çağrısında bulunmaya yöneltti.

Bütün bunlar ilginç bir fikri akla getiriyor: Eğer kapsül astronotlar olmadan uçabiliyorsa, astronotlara neden ihtiyaç duyuluyor ki?

1940'ların sonlarında "uzayın fethi" için ciddi planlar yapılırken astronotlar sorusunun basit ve açık bir cevabı vardı: Elbette onlara ihtiyaç vardı. Otomasyonun insan başparmağından biraz daha büyük bir cam tüpe indirgendiği bir dönemde başka türlüsü de olamazdı.

Evet, 1940'lardaki elektronikler radyo tüplerine, diğer adıyla vakum tüplerine dayanıyordu. Modern transistörlerle aynı işi yapıyorlardı. Ancak mikroskobik ve bir çipe gömülü değillerdi; vakum ve camla kaplı, birkaç santimetre uzunluğunda, filamentli büyük tüplerdi.

Bu cam vanalar çok fazla güç tüketiyordu—yüzlerce watt. Ayrıca çok fazla atık ısı üretiyorlardı. Bu nedenle, vanaların birbirinden ayrı yerleştirilmesi ve soğutma için bol hava sirkülasyonu sağlanması gerekiyordu.

Bu nedenle, uzay aracınızda veya uzay istasyonunuzda elektronik cihazların çalışır durumda kalması için, ekipmanı izlemek ve çalışır halde tutmak üzere küçük bir teknisyen ordusuna ihtiyaç duyuluyordu.

Ve elbette o zamanlar insan gözü herhangi bir kameradan çok daha iyiydi ve anında karar vermek için insan mantığı hayati önem taşıyordu.

Ama bugün durum böyle değil, değil mi? O zaman astronot göndermemize bile gerek var mı?