45 yıl boyunca aynı okula gitti, her sabah yaptığı şey dikkat çekti Sözcü Gazetesi

Rada Savić, 45 yıl boyunca öğrenciler için yemek hazırladı, okulun bakımını üstlendi ve her sabah kilometrelerce yürüyerek işine gitti. Bir gün bile hastalık izni almadan çalışan Savić, emekli oldu. 

Bosna Hersek'in Jablanica kentindeki ilkokulda yıllarca aşçılık yapan Rada Savić için duygusal bir veda töreni düzenlendi. Meslektaşları ve öğrencileri, okul için yıllar boyunca verdiği emeğe teşekkür etmek amacıyla bir araya geldi.

Çocukluğunun geçtiği okula geri döndü

Savić'in okulla bağı, işe başlamasından çok daha eskiye dayanıyordu. Küçük bir kızken aynı okulda sekiz yıl eğitim gördü. 1981'de ise bu kez çalışan olarak okulun kapısından girdi.

Emekli olana kadar öğrencilerin ve öğretmenlerin günlük yaşamının önemli bir parçası oldu. Okulun 106 yıllık tarihinde, hayatının toplam 53 yılı bu binayla bağlantılı geçti.

Öğrenciler için ekmeği bile kendi elleriyle yaptı

Savić'in işe başladığı dönemde okulda yaklaşık 200 öğrenci bulunuyordu. Mutfakta üç vardiya halinde yemek hazırlanıyor; öğrencilere ev yemeklerinin yanı sıra hamur işleri ve sevdikleri farklı lezzetler sunuluyordu.

Savić, ekmeği kendi elleriyle yoğurup pişiriyordu. Bazen öğrencilerin pazartesi sabahı taze kahvaltı yapabilmesi için pazar akşamı okula gelip hazırlık yapıyordu. Elektrik olmadığında ise yemeklerini odun sobasında pişiriyordu.

Yıllar boyunca gösterdiği özverinin karşılığını gördüğünü söyleyen Savić, duygularını şu sözlerle anlattı:

“Bana gösterdikleri ilgi benim için çok şey ifade ediyor. Okuldan geriye yalnızca güzel anılarım kaldı. İşimi her zaman ciddiye aldım ve koşullar ne olursa olsun geç kalmamaya çalıştım.”

Her sabah 4 kilometre yürüdü

Savić'in fedakârlığı yalnızca okulun mutfağında yaptığı işlerle sınırlı değildi. Jablanica'nın yukarısındaki küçük bir köyde yaşayan Savić, her sabah yaklaşık dört kilometre yürüyerek işine gidiyordu. Üstelik çoğu zaman dik yokuşları ve kestirme yolları kullanıyordu.

Güne ev işlerini yaparak ve inekleri sağarak başlayan Savić, ardından hava koşullarına aldırmadan yola çıkıyordu. Yağmur, kar ve zorlu kış şartları bile onu işinden alıkoymadı.

“Bazen sırılsıklam oluyor, ayakkabılarımı değiştirmek zorunda kalıyordum. Kışın da derin karların içinde yürüdüm. Hiç şikâyet etmedim. Belki de sürekli hareket halinde olmak ve neşeli ruh halimi korumak, 45 yıl boyunca hastalanmadan çalışmama yardımcı oldu” dedi.

Öğrenci sayısı 200'den 9'a düştü

Yıllar içinde okulun öğrenci sayısı giderek azaldı. 2006'da 58 öğrencinin eğitim gördüğü okulda Savić, zamanının yarısını mutfakta, diğer yarısını ise binanın bakımını yaparak geçiriyordu.

Bugün okulda yalnızca dokuz öğrenci bulunuyor. Ancak Savić, öğrenci sayısı azalsa da onlar için özenle yemek hazırlamayı sürdürdü. Ev yapımı peynirli rulolar, çörekler, donutlar ve elle açtığı hamurla hazırladığı pizzalar, öğrencilerin en sevdiği lezzetler arasında yer aldı.

Emekli oldu ama çalışmaktan tamamen kopmadı

2 yıl daha çalışma imkânı olmasına rağmen Savić, emekli olmanın zamanının geldiğine karar verdi. Okuldaki meslektaşları ise onun yeniden düşünmesini umduklarını söylüyor. Çünkü Savić yalnızca yaptığı işle değil, gülümsemesi ve her zaman yardıma hazır olmasıyla da okulda iz bıraktı.

Artık sabahları okul yolunu yürümek ve zil sesine göre hareket etmek zorunda değil, ancak onu evde de yoğun bir yaşam bekliyor. Jablanica'daki aile çiftliğinde yapılacak pek çok iş var. Savić, ileride fırsat bulursa Zlatibor'daki otellerden birinde yemek yapma becerilerini de sergileyebilir.

45 yıl boyunca aynı okulda çalışan Rada Savić, emekliliğe adım atarken arkasında yalnızca yaptığı yemekleri değil, yıllar boyunca hayatına dokunduğu öğrencilerin ve meslektaşlarının unutamayacağı bir hikâye bırakıyor.