28 sene önce uyuyan çocuk Sözcü Gazetesi

Bir baba, bundan 28 sene önce Valerenga maçının sonunda Şifo'ya dönüp isyan etmişti: "Ben şimdi çocuğuma ne diyeyim?"

Oğlu ilk yarı 3-0'ı görmüş, sonra uyumuştu. Uyandığında tabelada 3-3 yazıyordu.
Futbolun içinden gelen bir hayal kırıklığıydı bu. Anlatılabilirdi.
"Bunlar var futbolda" denilir, geçilirdi.

Pazar akşamından beri o cümle dönüp duruyor kafamda.
Ama bu kez mesele başka.

Beşiktaşlının futbol konuşası yok artık.
Beşiktaşlı adalet konuşmak istiyor.

Çünkü futbolun canını yakan şey skordan ibaret değil. Bazen bir pozisyon, bir karar, bir an… Ve o anın içinde insanın içine oturan şey, "yenilmek" değil, "haksızlığa uğradığını hissetmek" olur.

Bu ülke uzun zamandır tuhaf bir alışkanlığın içinde.
Görmediğine ses çıkarmıyor, kendine dokunmayana dönüp bakmıyor.
Bir yerde bir şey olur, uzaktır… Bir başka yerde başka bir şey olur, alışılmıştır… Derken yavaş yavaş herkesin içinde aynı duygu körelir:

"Adalet duygusu."

Sahada itiraz ettiğine hayatta susmaya başladığın anda, mesele zaten futbol olmaktan çıkar.

Ve sonra bir derbi oynanır.
Hakem, 40 metreden bir pozisyona bakar… ve karar verir.
O an sadece bir düdük çalmaz aslında.
Ceza sahası çizgisinden öte; birilerinin içindeki o ince çizgiye de basılır.

İşte o yüzden pazar akşamını anlatmak zor.

Çünkü 3-0'dan dönen bir maçı anlatmak kolaydır.
Ama tartışmanın sahadan koptuğu, insanların "ne oldu?"dan çok "neden böyle oldu, kim için, niye?" diye sorduğu bir akşamı anlatmak zordur.

Mesele skor değil artık.

Mesele, çocuklara anlatabileceğimiz bir gerçeklik kalıp kalmadığı.